Sa Cogina italiana imbucat in is prendas culturalis de s’umanidadi de s’Unesco. Est sa cogina de unu a su mundu a essiri arreconnota in totu. A ddu deliberai, totus, est su Comitau de s’Unesco chi s’est atobiau in New Delhi, in India.

Po cantu ant nau, sa cogina italiana est “un’imbeturu culturali e sociali de traditzionis culinarias”, “una manera po si bolli beni e ndi bolli a is atrus. Donat amori e torrat a ndi bogai a pigli is proprias arreiginis culturalis, arregalendu a dogna comunidadi unu contu po cumpartziri is storias insoru e amostai su mundu chi est a ingiriu”.

S’Unesco ponit in is pumus artus comenti su coginai a s’italiana “favorit a s’agatai is unus cun is atrus, donendu lugi e unu contu de sighiu intru de is generatzionis. Afortiat is acapius e promovit s’apartenentzia”. Su coginai est po is italianus, “un’atividadi de comunidadi chi ammanniat sa relata cun sa cosa de papai, s’arrespetu po is ingredientis, e su tempus cumpartziu a ingiriu de sa mesa. Est a nai finas ca si trasmitint, de una generatzioni a s’atra, is saboris, abilidadis e arregodus”.

Cun s’iscritzioni de sa Cogina italiana comenti de prenda de s’Unesco, s’Italia si pigat su “record” mondiali de arreconnoscimentus po sa filera “agro-alimentare” in proportzioni a su numuru de totu is iscritzioniss. Difatis, de is bintunu traditzionis scritas in sa lista de is prendas culturalis, noi torrant totus a sa filera de su papai: sa cogina italiana, s’arti de is pitzaiolus napoletanus, sa tramuda, su pesamentu de is murigeddus in agricoltura, su contivizu de sa sarmenta a matigedda de su zibibu de Pantelleria, sa dieta mediterranea, sa cica e su pigai su tartufu, sa filera de s’abba traditzionali, e s’allevamentu de is cuaddus lipitzanus.

“Un’arreconnoscimentu chi nosi prenit de orgogliu mannu”, is fueddus de sa premier Meloni.

 

 

 

Màuru Mura