Su contu de Marcu Madeddu, su piciocu carboniesu malaidu de Sla chi at scioberau de andai a morriri in Svitzera, aunia sa “morti durci” est lei, e de fatu at decidiu ca non fut galu lompiu su tempus, nos at obertu su coru, moviu is arregodus e cresciu s’arriolu.
Nosi est torrau a conca un’amigu nostu chi in familia tenit unu malaidu de Sla.
Umperaus atrus nominis: su malaidu ddu lamaus Pascali e s’amigu, a s’imbessi, Pepi.
Pepi est un’amigu, torraus a nai, chi connosceus de diora, personi sempiri atenta a sa genti malassortada.
Pascali est un’omini prus mannu de Pepi, cun d’una familia galana meda, allirga e cun milli progetus po su benidori.
Pepi de Pascali tenit stima manna e si bolint unu beni macu. Pascali non tenit perunu vitziu: non bufat, non pipat e pensat feti a sa familia, a sa genti debili e a pesai duas figligeddas bellas che froris. Ddu scieis su disigliu de Pepi candu castiaiat Pascali cun is figlias? “Ia bolli essiri unu babbu ‘onu che Pascali”, pensaiat.
Pascali andaiat a innantis cun su trabagliu e sa familia, ma una dì est cumentzau a ‘olliri unu genugu. Atzopiaiat e po una pariga de mesis est passau de unu dotori a s’atru. Finas a candu in s’uspidali ant cumprendiu eita fut: Sla! Unu fueddu chi est peus de unu frastimu.
Pepi ddu benit a sciri in d’unu merì fridu. Si dd’arregodat comenti chi fessit oi: is fueddus de sa pobidda de Pascali e sa tristura, chi de tandu, dd’est intrada in su coru.
Pepi at fatu passai una bona pariga de dis e, a pustis, est andau inderetura a agatai a Pascali. “Cumprendu totu, su benidori miu est sinnau, su chi possu fairi est a gherrai. Una cosa feti ia a bolli po su tempus chi m’abarrat de biviri: non bogliu chi sa genti si nd’apenit!”, is primus fueddus de Pascali cun Pepi.
Pepi candu fu bessiu de domu de Pascali, no iat betau manc’una lambriga. S’arregodat de su viagiu in machina po torrai a domu sua e de totu is pensamentus chi teniat in conca. Dolu, dolu, dolu, perunu spetu, ma su disigliu de agiudai sa pobidda e is figlias de Pascali. “Eita possu fairi?”, si pregontat Pepi. “Sa primu cosa est abarrai a su costau insoru, sa presentzia, s’amori, e a ddis fairi calencunu cumandu”.
De tandu Pepi at cumentzau a pensai dogna dì a Pascali. Non fut fatu de linna e candu s’agataiat in disisperu disigliaiat de pigai su postu de Pascali. “Chi unu non si ddu meritaiat est Pascali”. Po dis e dis, chi de fatu funt diventaus mesis e mesis, custu fut su pensamentu de Pepi, cichendu, a dogna manera de andai a innantis in sa vida.
Pepi at bidu Pascali sciuscendusindi: prima tzopi tzopi e poi cun su baculu, de su baculu a sa cadira, de sa sa cadira a su letu. Dd’at intendiu cun sa bogi trula e ddu at fueddau cun su computer e cun is ogus chi castiaiant is litaras pintadas in d’unu orrogu de prastica. Ddi prangiat su coru a Pepi e in donnìa chi andaiat a dd’agatai torraiat a domu cun su coru tristu.
Immoi Pascali, a pustis de annus, est arremau: non si movit, castiat, ma sa faci no est sa matessi, epuru bolit sighiri a biviri etotu. Chini andat a dd’agatai chistionat e chistionat, Pascali ndi ‘oddit dogna fueddu, iat bolli agiudai a totus, poita est de bonu coru e fut sempiri prontu a donai un’aconculu a chinechisiat.
Una dì Pepi fut tristu, comenti sussedit a totus. Teniat feti unu disigliu po cicai de andai a innantis, castiai is ogus de Pascali. At pigau sa machina, est andau a domu sua po ddu castiai in is ogus. Cussus oghigeddus chi parint mortus ant fueddau: “Pepi gherradidda, non ti facas binciri de is pensamentus legius ca sa vida est sa cosa prus bella chi teneus”.
Màuru Mura
Mercuris, su dexi de cabidanni de su 2025
Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna – Imprentas 2024-2025. Legge Regionale 22/2018
Ativadi apariciada cun s’agiudu de sa Regioni Sardigna – Imprentas 2024-2025. Lei Regionali 22/2018
Foto: https://depositphotos.com/it/vectors/padre-e-figlio.html
